Pl. Politechniki 1
00-661 Warszawa
zobacz na mapie
(22) 234-72-11
Napisz E-mail
» Misja PW
» Historia PW
Ilość odsłon: 22511

Politechnika Warszawska, działając pod swą obecną nazwą od 1915 roku, przejęła dziedzictwo Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego, utworzonej w roku 1826 w Warszawie staraniem Stanisława Staszica i kontynuuje jej tradycje. Politechnika nawiązuje także do sięgającej roku 1895 tradycji Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. Kształcąc kolejne pokolenia inżynierów i wnosząc istotny wkład w rozwój nauk technicznych, Politechnika Warszawska zyskała poczesne miejsce w kraju i renomę międzynarodową.
Historia Politechniki - to nie tylko dokonania w kształceniu akademickim i badaniach naukowych, ale to także patriotyczne wychowanie młodzieży i zachowanie etosu społeczności akademickiej. To właśnie nakazywało tej społeczności stawać w obronie wartości najwyższych: suwerenności Rzeczypospolitej, wolności i praw obywatelskich, zasad etycznych i wartości duchowych kształtowanych przez wiele wieków polskiej historii. Za tę postawę Politechnika Warszawska nie raz poddawana była dotkliwym represjom, pozbawiana możliwości działania, a nawet prawa do istnienia - odradzała się jednak pod różnymi nazwami, utrzymując niezależność myśli oraz przywiązanie do europejskiej tradycji uniwersyteckiej. Także dziś nasza społeczność nie ustaje w działaniu na rzecz kształtowania patriotyzmu, solidarności, humanizmu i tolerancji u kolejnych pokoleń studentów; pielęgnuje dziedzictwo i najlepsze tradycje Uczelni; dba o ciągłość systemu uznawanych wartości oraz o integralność swego dorobku. Zachowując polityczną bezstronność, Politechnika Warszawska utrzymuje swą tożsamość instytucji obecnej w życiu publicznym, troszczy się o dostępność prowadzonych przez siebie studiów, dążąc do zapewnienia młodzieży możliwie równych szans edukacyjnych.
Politechnika Warszawska jest uczelnią akademicką, przygotowuje przyszłe elity społeczne: ludzi światłych, o rozległych horyzontach, świadomych swych przekonań, ale rozumiejących i respektujących światopogląd innych. Kształtuje więc nie tylko umysły studentów, ale także ich charaktery i właściwe inżynierom postawy twórcze, przekazując im zarówno wiedzę jak i umiejętności. Wiedzę przekazują najlepiej ci, którzy ją zarazem rozwijają, umiejętności zaś - ci, którzy sami je zdobyli w praktyce.
Kształcenie i badania naukowe to działania dla przyszłości wymagające wizji społeczeństwa, wyobrażenia o przyszłych potrzebach indywidualnych i zbiorowych. Uczelnia musi więc przewidywać kierunek, w którym podąża ludzkość i zmieniają się - w skali globu - zależności gospodarcze i kulturowe. Tylko rozumiejąc świat współczesny i mając wizję przyszłości, uczelnia akademicka może pełnić funkcję centrum intelektualnego - ośrodka refleksji nad coraz szybciej zmieniającą się rzeczywistością. Narastająca złożoność świata wymaga, by zakres kształcenia i badań prowadzonych przez uczelnię techniczną w coraz większym stopniu wykraczał poza klasyczne dziedziny inżynierii, w kierunku nauk ścisłych i przyrodniczych oraz nauk związanych z otoczeniem społeczno-ekonomicznym. Szybkość zmian powoduje, że za istotną część swej misji Politechnika uznaje promowanie kształcenia ustawicznego i tworzenie do tego właściwych warunków.
Politechnika Warszawska jest wspólnotą studentów i nauczycieli. Spoistość tej społeczności potwierdziła historia: ilekroć pojawiało się wyzwanie - potrzeba wystąpienia w sprawie publicznej lub moment zagrożenia - z dnia na dzień wygasały animozje, milkły różnice przekonań; społeczność łączyła się w myśli i działaniu, a troska o dobro wspólne stawała na pierwszym miejscu. Wrażliwość młodzieży nakazuje szczególną troskę o fundamentalne zasady i system wartości. Społeczność Politechniki musi dostarczać wzorców dobrych obyczajów w życiu akademickim i w życiu publicznym oraz być szczególnie wyczulona na wszelkie przejawy zła i nieprawości, a zwłaszcza na naruszanie godności osoby ludzkiej albo odstępowanie od prawdy w imię indywidualnych lub grupowych interesów.
W swoim działaniu Politechnika Warszawska przywiązuje szczególną wagę do poszanowania praw człowieka, praw obywatelskich i swobód akademickich. Każdy członek jej społeczności może wyrażać swoje myśli, oceny i przekonania, nie zapominając jednak o przestrzeganiu zasad etyki i poszanowaniu prawa. Kadrze akademickiej zapewnia się swobodę podejmowania badań naukowych i publikowania ich wyników oraz udział w tworzeniu programów nauczania. Studenci Politechniki mają prawo do współdecydowania o wszystkich jej sprawach; za niektóre z nich powierza się im odpowiedzialność.
Wszyscy razem, studenci i pracownicy, powinni dbać o dobre imię Politechniki Warszawskiej. Taka jest tradycja Uczelni i wynikające z niej zobowiązanie dla kolejnych pokoleń. Od kadry akademickiej Politechniki oczekuje się, by nie szczędziła czasu i uwagi dla studentów i doktorantów, dbała o wiarygodność słowa mówionego i pisanego oraz pamiętała o imieniu Politechniki przy prowadzeniu badań naukowych. Od studentów Uczelnia oczekuje rzetelności w studiach i właściwego jej reprezentowania w każdym czasie i nie tylko w jej murach. Politechnika Warszawska utrzymuje więzi ze swoimi absolwentami, oczekując od nich godnych postaw w życiu zawodowym i publicznym, udziału w pomnażaniu dorobku Uczelni i podtrzymywania jej tradycji.
Podstawą działalności akademickiej jest twórczość w badaniach naukowych, kształceniu i studiowaniu. Postawy twórcze nie mogą się rozwijać i być przekazywane następnym pokoleniom bez wolności. Politechnika Warszawska musi więc być uczelnią autonomiczną. Odwołując się do konstytucyjnej zasady autonomii szkół wyższych, ustaw i swego statutu jako źródeł prawa, korzysta ona z samodzielności w określaniu i realizacji swej strategii i polityki rozwojowej, jednocześnie przestrzegając zasady jawności na forum publicznym. Autonomia daje uprawnienia, ale nakłada także obowiązki i odpowiedzialność. Autonomia to prawo do samodzielnego formułowania misji uczelni i odpowiedzialność za kształcenie zgodne z potrzebami i oczekiwaniami społecznymi; to samodzielność w wyborze zadań badawczych i odpowiedzialność za mienie i środki finansowe; to prawo do kształtowania kadry akademickiej i odpowiedzialność za rangę nadawanych dyplomów.
Politechnika Warszawska pielęgnuje wspólnotę i partnerstwo z uczelniami akademickimi Warszawy, które są jej szczególnie bliskie, dążąc przy tym do wzajemnego uzupełniania oferty edukacyjnej i badawczej. Politechnika ma także bogatą tradycję współpracy z innymi środowiskami akademickimi w kraju i za granicą. Współpraca ta przybiera na znaczeniu w obliczu coraz szybszych przeobrażeń cywilizacyjnych, zachodzących w skali świata. Politechnika Warszawska, rozpoznawana w Europie i w świecie jako warszawski uniwersytet technologiczny, systematycznie zwiększa swój udział w międzynarodowych programach edukacyjnych i badawczych.
Posłannictwem Politechniki Warszawskiej pozostaje zawsze to, by wiedza
i umiejętności zdobywane w jej murach przez młodzież oraz nauka
uprawiana w Politechnice służyły Człowiekowi i Ludzkości.
Warszawa, dnia 4 stycznia 2001 r REKTOR Prof. dr hab. Jerzy Woźnicki
Misja Politechniki Warszawskiej została przyjęta Uchwałą Senatu Politechniki Warszawskiej z dnia 13 grudnia 2000 r.
Tradycja Politechniki Warszawskiej - największej i najstarszej uczelni technicznej w Polsce - sięga początków XIX wieku. Za datę powstania szkolnictwa technicznego w Warszawie przyjmuje się rok 1826, w którym została otwarta Szkoła Przygotowawcza do studiów technicznych. Inicjatorem powstania szkoły i autorem programu nauczania był działający w Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Stanisław Staszic - wszechstronny uczony i działacz oświaty. Niestety, po kilku zaledwie latach działania, szkoła ta została zamknięta w roku 1831, w ramach represji po wybuchu Powstania Listopadowego.
Przez następnych prawie 60 lat, mimo intensywnego rozwoju przemysłu i
infrastruktury komunikacyjnej na ziemiach polskich, brak było
możliwości kształcenia techników w kraju. Ich funkcje pełnili w
znacznej mierze cudzoziemcy, Polacy wykształceni w uczelniach
zagranicznych, a także inżynierowie wojskowi.
Dopiero w ostatnich latach XIX wieku car Mikołaj II uległ sugestii
społeczeństwa polskiego, by zebraną sumę jednego miliona rubli
przekazał - wraz ze swoją zgodą - na budowę w Warszawie Instytutu
Politechnicznego swego imienia. W ten sposób powstała uczelnia, w
której jesienią 1898 roku rozpoczęto zajęcia w języku rosyjskim na
trzech wydziałach: Mechanicznym, Chemicznym i Inżynieryjno-Budowlanym.
Rok później rozpoczęto budowę pierwszych gmachów dla nowej szkoły. W
skład wzniesionego wówczas kompleksu wchodził Gmach Główny, Gmach
Chemii, Gmach Fizyki i Gmach Mechaniki. Fakt obowiązywania rosyjskiego
języka wykładowego był powodem częściowego bojkotu szkoły ze strony
młodzieży polskiej, która wybierała często studia na uczelniach
Niemiec, Francji czy Rosji. Żądanie wprowadzenia do szkoły polskiego
języka wykładowego było jednym z haseł fali strajków, która przetoczyła
się przez ziemie Królestwa Polskiego w 1905 roku. Ich efektem było
zamknięcie Instytutu Politechnicznego na okres następnych czterech lat.
Wybuch I wojny światowej przyniósł ze sobą możliwość realizacji
postulatu nauczania we własnym języku. Po zajęciu Warszawy przez
Niemców uzyskano zgodę na inaugurację działalności polskiej
Politechniki, co nastąpiło w listopadzie 1915 roku. Studia prowadzone
były na czterech wydziałach: Architektury, Budowy Maszyn i
Elektrotechniki, Chemicznym oraz Inżynierii Budowlanej i Rolnej.
Pierwszym rektorem został profesor Zygmunt Straszewicz.
Od tej chwili rozpoczął się okres nieprzerwanej działalności
Politechniki Warszawskiej, trwającej aż do lat obecnych. Mimo dwóch
wojen światowych, okupacji niemieckiej i zdelegalizowania uczelni,
działała ona nieprzerwanie, zwiększając zakres kierunków kształcenia
oraz powiększając liczbę studentów. O ile w ostatnim roku akademickim
przed drugą wojną światową (1938/1939) ich liczba wynosiła nieco ponad
5000, to dziś przekroczyła już 30000. Wzbogacił się również wybór form
i poziomów kształcenia. Personel naukowo-dydaktyczny i techniczny
Politechniki liczy obecnie około 5000 osób, z tego nauczyciele
akademiccy stanowią niemal połowę.
Na specjalną uwagę zasługuje działalność Uczelni w latach drugiej wojny
światowej i bezpośrednio po niej. Wojna oznaczała dla Politechniki
ogromne straty materialne i ludzkie. Zniszczone zostały pomieszczenia
wykładowe, laboratoria, sprzęt techniczny i księgozbiory. Zginęły setki
studentów i pracowników naukowych. Rozwiązana przez Niemców Uczelnia
działała w konspiracji prowadząc, pod szyldem Państwowej Wyższej Szkoły
Technicznej, badania naukowe (często na potrzeby Państwa Podziemnego) i
kształcąc studentów. W okresie okupacji wypromowano około 200
inżynierów, przeprowadzono 20 przewodów doktorskich i 14 habilitacji. W
czasie Powstania Warszawskiego Politechnika podzieliła los swego
miasta. Po okresie ciężkich walk w dniu 19 sierpnia 1944 roku jej
obrońcy - żołnierze 3 Batalionu Pancernego AK "Golski" - opuścili
zniszczone "goliatami" budynki, które opanowali Niemcy kończąc dzieło
zniszczenia.
Okres powojenny to przede wszystkim odbudowa, a potem rozbudowa, bazy
lokalowej szkoły i jej laboratoriów. Aby możliwie szybko zaspokoić
ogromne zapotrzebowanie gospodarki krajowej na wykwalifikowane kadry
inżynierskie, podejmowano kształcenie na kolejnych wydziałach. Do końca
1945 roku uruchomiono wszystkie przedwojenne wydziały, a w następnych
latach zorganizowano szereg nowych. Kilka lat po wojnie do Politechniki
włączono Szkołę Inżynierską im. H. Wawelberga i St. Rotwarda. Na jej
bazie rozbudowano grupę wydziałów mechanicznych. W 1967 roku w ramach
Politechniki Warszawskiej utworzono Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny w
Płocku. Obecnie jest to Szkoła Nauk Technicznych i Społecznych
Politechniki Warszawskiej w Płocku. Od 1991 roku działa Szkoła Biznesu
Politechniki Warszawskiej.
Historia pokazała, że oprócz pełnienia swych podstawowych funkcji -
kształcenia studentów i prowadzenia badań naukowych - społeczność
Politechniki spełniała rolę ważnego ośrodka intelektualnego w skali
kraju. Najwybitniejsi profesorowie pełnili, bowiem jednocześnie ważne
funkcje państwowe, a setki studentów manifestowały swój patriotyzm na
frontach wojny 1920 roku i obu wojen światowych. Mury Gmachu Głównego
były także świadkiem ważnych manifestacji politycznych i ruchów
społecznych. Liczne tablice pamiątkowe i inne miejsca pamięci na
terenie Uczelni przypominają o tej pięknej historii Politechniki.
Gdyby
zadać pytanie - Co wyróżnia Politechnikę Warszawską spośród innych
uczelni technicznych Polski? - to spośród wielu czynników należałoby
wymienić jako najważniejsze:
W Politechnice zgromadzony jest największy w Polsce potencjał
naukowo-badawczy w dziedzinie nauk technicznych. Tu powstaje największa
liczba liczących się w kraju i za granicą opracowań naukowych. O randze
Politechniki Warszawskiej świadczą liczne umowy o współpracy z innymi
uczelniami, wymiana kadry i studentów oraz wspólne programy badawcze.
Żadna z uczelni technicznych w Polsce nie dysponuje tak szerokim
wachlarzem kierunków kształcenia, specjalności i specjalizacji
dyplomowych. Umożliwia to zaspokojenie indywidualnych zainteresowań
młodzieży i potrzeb rynku. Czynnikiem umożliwiającym realizację tak
szerokiej oferty są warunki lokalowe i sprzętowe Uczelni. Politechnika
posiada wiele gmachów skupionych w dwóch kampusach w centrum Warszawy,
zapewniających możliwość organizacji i prowadzenia zajęć w dobrych
warunkach. Wyposażenie pracowni w najnowszą aparaturę przekracza
znacznie średni poziom krajowy. Rozbudowany system biblioteczny i
skomputeryzowany system informacyjny ułatwiają studiowanie i pracę
naukową.
Organizacja
studiów, w tym punktowy system oceny ich zaawansowania, zgodny ze
standardami międzynarodowymi, ułatwiają odbywanie części studiów za
granicą. Wynikających stąd korzyści dla studentów nie sposób przecenić,
a bliska integracja z Unią Europejską otworzy w tej dziedzinie nowe
ogromne możliwości. Nie można wreszcie pominąć bogatej oferty
kulturalno-rozrywkowej, jaką Politechnika przedstawia swoim studentom.
Czekają na nich kluby, zespoły artystyczne, organizacje społeczne,
turystyczne i sportowe. Także łatwy dostęp do instytucji kulturalnych
stolicy oraz imprez organizowanych przez inne warszawskie wyższe
uczelnie ułatwia zaspokojenie wszechstronnych zainteresowań młodzieży.